به هر حال بهترين تفسير براى اين جمله همانست كه در آغاز گفته شد و آيات مختلف قرآن نيز گواه بر آن است ، و آن اينكه منظور از « ما بين ايديكم » مجازاتهاى دنياست و « ما خلفكم » مجازاتهاى آخرت . در آيه بعد بار ديگر روى همين معنى تاكيد مىكند و لجاجت و پافشارى اين كوردلان را در ناديده گرفتن آيات الهى و تعليمات پيامبران مشخص ساخته ، مىفرمايد : « هيچ آيه اى از آيات پروردگارشان براى آنها نمىآيد مگر اينكه از آن رويگردان مىشوند » ( * ( وَما تَأْتِيهِمْ مِنْ آيَةٍ مِنْ آياتِ رَبِّهِمْ إِلَّا كانُوا عَنْها مُعْرِضِينَ ) * ) . نه بيان آيات انفسى در آنها مؤثر است ، و نه شرح آيات آفاقى ، نه تهديد و انذار ، و نه بشارت و نويد به رحمت الهى ، نه منطق عقل و خرد را مىپذيرند و نه فرمان عواطف و فطرت را ، آنها به كورانى مىمانند كه نزديكترين اشياء اطراف خود را مشاهده نمىكنند و حتى نور آفتاب را از ظلمت و تاريكى شب فرق نمىنهند ! سپس قرآن انگشت روى يكى از موارد مهم لجاجت و اعراض آنها گذارده مىگويد : « هنگامى كه به آنها گفته شود از آنچه خدا به شما روزى كرده است در راه او انفاق كنيد كافران به مؤمنان مىگويند : آيا ما كسى را اطعام كنيم كه اگر خدا مىخواست او را سير مىكرد ، شما تنها در گمراهى آشكاريد » ! ( * ( وَإِذا قِيلَ لَهُمْ أَنْفِقُوا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّه قالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِلَّذِينَ آمَنُوا أَ نُطْعِمُ مَنْ لَوْ يَشاءُ اللَّه أَطْعَمَه إِنْ أَنْتُمْ إِلَّا فِي ضَلالٍ مُبِينٍ ) * ) . اين همان منطق بسيار عوامانه اى است كه در هر عصر و زمان از ناحيه افراد خود خواه و بخيل مطرح مىشود كه مىگويند : اگر فلانى فقير است لا بد